نمی دانم !

هنوز هم وحشت اولین آغاز را دارم.

با اینکه هر روز و هر سال بزرگتر می شوم

اما باز هم می ترسم .

هنوز هم از صدای تپش قلبم می هراسم

هر چند که از هراس سالیان پیش دوری جسته و تفاوت دارد .

آن روز ترس از زمین داشتم و اکنون ترس از زمان .

باز هم نمی دانم .

من زنده بودم اما انگار مرده بودم

از بس که روزها را با شب شمرده بودم

یک عمر دور و تنها تنها بجرم این که

او سرسپرده می خواست ‚ من دل سپرده بودم

یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد

گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد

کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم

به عشق گفتم :

تا تورا دارم تنها نیستم مرا تنها گذاشت و رفت.

به احساس گفتم :

تا تورا دارم تنها نیستم مرا تنها گذاشت  و رفت.

به وفا گفتم:

تا تورا دارم تنها نیستم اونم منو  تنها گذاشت ورفت.

ولی وقتی به تنهایی گفتم:

تا تو را دارم تنها نیستم موند و همدم و مونس لحظه، لحظه های

زندگیم  شد.