چه سلطان هما را بال و پر سوخت

شهنشاه حقیقت را جگر سوخت

سموم کین بزد بر گلشن دین

نه تنها شاخ گل،هر خشک و تر سوخت

ز داغ لاله زار علم و حکمت

کتاب و سنت خیرالبشر سوخت

تباه شد خرمن شمس معارف

همانا حاصل دور قمر سوخت

ز سوز منشی دیوان تقدیر

قضا را خامه و لوح و قلم سوخت

سزد کز چشم زمزم خون ببارد

که  رکن کعبه و حجر سوخت

مگو از رونق اسلام و ایمان

که اعظم رأیت فتح و ظفر سوخت

ز خون محراب و مسجد لاله گونست

امیرالمؤمنین غرقاب خونست