عشق یعنی استخوان و یک پلاک

       سالها تنهای تنها زیر خاک

«هفته ی دفاع مقدس به رزمنده گان اسلام

و همه ی شما عزیزان تبریک عرض میکنم»

اگر میدانستی ...

که چه زخمی دارد خنجراز دست عزیزان

 خوردن...

از من خسته نمی پرسیدی که چرا

 تنهــایم ...

یادمان باشد

 باز باران

               بی ترانه

              می خورد بر قلب شیشه

              می خورد بر دست سنگ فرش خیابان

می خورد بر پای عابر

              باز تنها کوچه ها را زیر پا می فشارم

             باز پایم لمس کرده سردی احساس کوچه

می روم با یاد

                    باران نم نم خشک خیابان

                   تاکه جویم تک و تنها آن نسیم

کاش رویاهایمان روزی حقیقت می شدند

تنگنای سینه ها دشت محبت می شدند

سادگی،مهر و وفا قانون انسان بودن است

کاش، قانون هایمان یکدم رعایت می شدند

این جسم من از خاک است

هم خاک شود روزی

این اسم من از دنیا

هم پاک شود روزی

هیچ کس تنهاییم را حس نکرد

لحظۀ ویرانیم را حس نکرد

در تمام لحظه هایم هیچ کس

خلوت تنهاییم را حس نکرد

آسمان غم گرفته ام هیچگاه

برکۀ توفانی یم را حس نکرد

خداوندا ...

آنکه در تنها ترین تنهاییم

تنهای تنهایم گذاشت

در تنهاترین تنهایی اش

تنهای تنهایش مگذار

برخیز دستت را به حریم آسمان حلقه کن

 ،بلند شو و نماز عشق را بر پای دار،

سرود امَن یجیب را بخوان و خدای خویش را

 فریاد کن ،لحظه ها و ماه ها و روزها را

 غرق در خویش بودی 

حال دیگر وقت ماندن و در پوستین خود

 خزیدن نیست.

سجاده ی عشق را پهن کن ،فرشتگان را به بزم

 خویش دعوت کن و بخوان و شراب سرخ وصال را

 پذیرایی

کن ،تمام ستارگان آسمان را آذین بند محفل

 خویش کن.

ماه خدا،ماه بهار قرآن،ماه عظمت،ماه بزرگی

 است.

سحر تو را به سوی خویش فرا میخواند، خانه

 ی دلت را از حبس و تمام آلودگی ها

 وارهان.

بتکان وجود پر از نگاهت را،قالیچه ی سفید

 نیایش را در مسجد درونت پهن کن که ماه

 ،ماه

مهمانی خداست،خالصانه از او بخواهیم ،حاجت

 بطلبیم و سکوت وامانده ی در گلوی

خاموشمان

را در هم شکنیم ،گریه کنیم و چشم را از

 زندان تیر شیطان بزداییم.

آری عزیزان

ماه رمضان است ،ماهی که خدا به ما فرصت

 داده تا یک بار دیگر متولد شویم و یک

 بار دیگر پاک پاک

قدم در عرصه ی گیتی بگذاریم و فراموش

 نکنیم که آن بالا بالاها دستی منتظر ماست.

درون سینه می گریم

از این دلواپسی،هر شب

غمم را بی صدا کرده،صدای ناله ی اشکم

نمی دانم چه هستم،من از این دنیا چه

 میخوام؟

ولی در کنج این غربت خوب میدانم که من

تنها ترین تنهای تنهایم

دوباره تنهائی دوباره سکوت.

دوباره  من ویک دنیا خاطره .

دوباره دلم تنگ است دوباره تنها شده ام.

به اندازه غم یک گل پژ مرده.

به اندازه یک دشت باران نخورده به اندازه

 سوز وتب.

به اندازه اندوه یک مرغ قفسی.

نم اشک را حس کرده دوباره صورتم.

دوباره باران را به انتظار نشسته ام.

دوباره درد را به مداوا نشسته ام.

دوباره دلشوره به دل نهفته ام.

دوباره می خواهم به سوی تو بیایم.

دوباره دلم هوای تو را کرده......